ทั่วโลก Trading ระบบ Sap

การปรับปรุงโครงสร้างสาเหตุหลักของความยากจนข้อมูลผู้เขียนและข้อมูลหน้าหนี้เป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพ ช่วยให้มั่นใจได้ว่าสามารถเข้าถึงวัตถุดิบและโครงสร้างพื้นฐานของประเทศอื่น ๆ ได้ตามเงื่อนไขที่ถูกที่สุด นับสิบประเทศต้องแข่งขันกับตลาดส่งออกที่หดตัวและสามารถส่งออกผลิตภัณฑ์ในรูปแบบ จำกัด ได้เนื่องจากการปกป้องทางเหนือและการขาดเงินทุนในการกระจายความเสี่ยง ความอิ่มตัวของตลาดส่งผลให้รายได้ของผู้ส่งออกลดลงเหลือน้อยที่สุดขณะที่ภาคเหนือมีเงินออมมาก กองทุนการเงินระหว่างประเทศดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าการลงทุนในประชากรที่มีสุขภาพดีและมีความรู้ดีเป็นตัวเลือกทางเศรษฐกิจที่ชาญฉลาดที่สุดที่ประเทศสามารถทำได้ ซูซานจอร์จชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าหนี้ (นิวยอร์ก: Grove Weidenfeld, 1990), หน้า 143, 187, 235 ประเทศกำลังพัฒนาจำนวนมากกำลังอยู่ในภาวะหนี้สินและความยากจนส่วนหนึ่งเนื่องจากนโยบายของสถาบันระหว่างประเทศเช่นกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ) และธนาคารโลก โปรแกรมของพวกเขาได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักมานานหลายปีเนื่องจากส่งผลให้เกิดความยากจน นอกจากนี้ประเทศกำลังพัฒนาหรือประเทศโลกที่สามมีการพึ่งพาประเทศที่ร่ำรวยยิ่งขึ้น แม้ IMF และ World Banks จะอ้างว่าจะช่วยลดความยากจน ตามอุดมการณ์ที่เรียกว่า neoliberalism และทันสมัยโดยสถาบันเหล่านี้และสถาบันอื่น ๆ ที่เรียกว่า Washington Consensus (สำหรับอยู่ใน Washington D. C. ) นโยบายการปรับโครงสร้าง (SAPs) ได้รับการกำหนดเพื่อให้แน่ใจว่าการชำระหนี้และการปรับโครงสร้างทางเศรษฐกิจ แต่วิธีการที่เกิดขึ้นทำให้ประเทศยากจนลดการใช้จ่ายด้านสุขภาพการศึกษาและการพัฒนาในขณะที่การชำระคืนหนี้และนโยบายทางเศรษฐกิจอื่น ๆ ได้รับความสำคัญ IMF และ World Bank เรียกร้องให้ประเทศยากจนลดมาตรฐานการครองชีพของประชาชนของตน เว็บเพจนี้มีหัวข้อย่อยต่อไปนี้: การแข่งขันการหมุนวนไปที่ด้านล่างตามรายละเอียดด้านล่างนี้กองทุนการเงินระหว่างประเทศและธนาคารโลกให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่ประเทศที่แสวงหา แต่ใช้อุดมการณ์ทางเศรษฐกิจแบบเสรีนิยมใหม่หรือระเบียบวาระการประชุมเป็นเงื่อนไขเบื้องต้นในการรับเงิน ตัวอย่างเช่น: พวกเขากำหนด cutbacks, การเปิดเสรีของเศรษฐกิจและทรัพยากรที่เปิดตลาดที่มุ่งเน้นการส่งออกเป็นส่วนหนึ่งของการปรับโครงสร้างของพวกเขา บทบาทของรัฐลดลง การสนับสนุนการแปรรูปเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและลดการป้องกันอุตสาหกรรมภายในประเทศ นโยบายการปรับนโยบายอื่น ๆ ได้แก่ การลดค่าเงินอัตราดอกเบี้ยที่เพิ่มขึ้นความยืดหยุ่นของตลาดแรงงานและการลดเงินอุดหนุนเช่นเงินอุดหนุนจากอาหาร เพื่อดึงดูดนักลงทุนต่างชาติให้ยกเลิกกฎระเบียบและมาตรฐานต่างๆ ผลกระทบของปัจจัยเหล่านี้ในประเทศที่ยากจนอาจเป็นอันตรายได้ ปัจจัยดังต่อไปนี้นำไปสู่ความทุกข์ยากเพิ่มเติมสำหรับประเทศกำลังพัฒนาและทำให้ประเทศเหล่านี้พึ่งพาประเทศที่พัฒนาแล้ว: ประเทศที่ยากจนต้องส่งออกมากขึ้นเพื่อที่จะหาเงินเพียงพอในการชำระหนี้ของตนได้ทันเวลา เนื่องจากมีหลายประเทศที่ถูกถามหรือถูกบังคับให้เข้าสู่ตลาดโลกก่อนที่เศรษฐกิจเหล่านี้มีความมั่นคงทางเศรษฐกิจมั่นคงและพร้อมที่จะให้ความสนใจกับพืชผลและสินค้าโภคภัณฑ์ที่คล้ายกันเช่นเดียวกับสถานการณ์อื่น ๆ สถานการณ์คล้ายกับสงครามราคาที่มีขนาดใหญ่ จากนั้นทรัพยากรจากภูมิภาคที่ยากจนจะกลายเป็นราคาที่ถูกกว่า ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของผู้บริโภคในแถบตะวันตก รัฐบาลต่างๆจำเป็นต้องเพิ่มการส่งออกเพื่อรักษาเสถียรภาพของสกุลเงิน (ซึ่งอาจไม่ยั่งยืน) และสร้างรายได้จากอัตราแลกเปลี่ยนเพื่อช่วยในการชำระหนี้ รัฐบาลจึงต้อง: ใช้จ่ายน้อยลงลดการบริโภคลบหรือลดระเบียบทางการเงินและอื่น ๆ เมื่อเวลาผ่านไปค่าแรงงานจะลดกระแสทุนให้กลายเป็นความผันผวนมากขึ้นเรื่อย ๆ การแข่งขันแบบหมุนวนไปที่ด้านล่างจะเริ่มขึ้นซึ่งจะก่อให้เกิดความไม่สงบทางสังคม ซึ่งจะนำไปสู่การจลาจลของ IMF และการประท้วงทั่วโลกประเทศเหล่านี้จะถูกบอกให้หมุดสกุลเงินของตนต่อดอลลาร์ แต่การรักษาอัตราแลกเปลี่ยนให้คงที่เป็นเรื่องที่ต้องเสียค่าใช้จ่ายเนื่องจากมาตรการต่างๆเช่นอัตราดอกเบี้ยที่เพิ่มขึ้น นักลงทุนเห็นได้ชัดว่าความกังวลเกี่ยวกับสินทรัพย์และความสนใจของพวกเขาสามารถดึงออกมาได้ง่ายมากหากมีสิ่งที่ยากลำบากในกรณีที่เลวร้ายที่สุดเที่ยวบินทุนอาจนำไปสู่การล่มสลายทางเศรษฐกิจ เช่นที่เราเห็นในวิกฤตการเงินในเอเชียปีพ. ศ. 254099 หรือในเม็กซิโกบราซิลและอื่น ๆ อีกมากมาย ระหว่างและหลังวิกฤติสื่อกระแสหลักและนักเศรษฐศาสตร์การค้าเสรีได้ตำหนิตลาดในประเทศเกิดใหม่และนโยบายของรัฐบาลที่เข้มงวดหรือไร้ประสิทธิภาพนโยบายทุนนิยมเป็นต้นซึ่งเป็นการประชดโหดเหี้ยม เมื่อผู้บริจาคของ IMF ให้อัตราแลกเปลี่ยนในความโปรดปรานของพวกเขา มันมักจะหมายความว่าประเทศยากจนยังคงยากจนหรือแม้แต่ยากจน แม้วิกฤตเศรษฐกิจโลกในปีพ. ศ. 2540 ปีพ. ศ. 2542 อาจเป็นเหตุให้เกิดการปรับโครงสร้างและการปรับกฎระเบียบในเชิงรุกในช่วงต้นของประเทศเกิดใหม่ เด็กหลายล้านคนตายในแต่ละปี การแข่งขันระหว่าง บริษัท ที่เกี่ยวข้องกับการผลิตในประเทศกำลังพัฒนาเป็นเรื่องที่ไร้ความปรานี เรากำลังมองเห็นสิ่งที่ Korten อธิบายว่าเป็นการแข่งขันที่ด้านล่าง กับแต่ละวันที่ผ่านจะกลายเป็นยากที่จะได้รับสัญญาจากหนึ่งในร้านค้าปลีกขนาดใหญ่โดยไม่ต้องจ้างแรงงานเด็กโกงแรงงานในการจ่ายค่าล่วงเวลาการจัดเก็บโควต้าไร้ความปราณีและการปฏิบัติงานที่ไม่ปลอดภัย John Madeley, Business Poor People ผลกระทบของ บริษัท ข้ามชาติต่อโลกที่น่าสงสาร (Zed Books, 1999) 103 นี่เป็นหนึ่งในแบ็คโบนที่เรียกว่าการค้าเสรีในปัจจุบัน ในแบบฟอร์มนี้เป็นผลให้บางคนเห็นว่าไม่ยุติธรรมและเป็นทางเดียวหรือนักสกัด นอกจากนี้ยังทำหน้าที่ในการรักษาการค้าเสรีที่ไม่เท่าเทียมกันตามที่เจดับบลิวกล่าว ช่างเหล็ก เป็นผลให้นโยบายเช่นการปรับโครงสร้างมีตามที่สมิ ธ อธิบายไว้ทำให้มีการถ่ายโอนความมั่งคั่งอันยิ่งใหญ่ที่สุดในยามสงบจากขอบไปสู่ศูนย์กลางจักรวรรดิในประวัติศาสตร์ ซึ่งเราสามารถเพิ่มได้โดยไม่ต้องสนใจสื่อมวลชนมากนัก การรักษาพึ่งพาและความยากจนสิ่งหนึ่งที่หลาย ๆ อย่างที่ประเทศที่มีอำนาจ (ผ่านทาง IMF, World Bank ฯลฯ ) กำหนดว่าประเทศกำลังพัฒนาควรเปิดขึ้นเพื่อให้สามารถนำเข้าและส่งออกสินค้าได้มากขึ้น อย่างไรก็ตามนี่เป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดความยากจนและการพึ่งพา หากสังคมใช้เงินหนึ่งแสนเหรียญเพื่อผลิตผลิตภัณฑ์ภายในพรมแดนเงินที่ใช้จ่ายค่าวัสดุค่าแรงและค่าใช้จ่ายอื่น ๆ จะเคลื่อนผ่านทางเศรษฐกิจเนื่องจากผู้รับแต่ละรายใช้เงินไป เนื่องจากผลคูณจำนวนนี้การผลิตขั้นพื้นฐานมูลค่าหนึ่งร้อยเหรียญสามารถเพิ่มเงินได้หลายร้อยหลายพันดอลลาร์สำหรับผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติ (GNP) ของประเทศนั้น ๆ หากมีการใช้จ่ายเงินในประเทศอื่นการหมุนเวียนของเงินนั้นอยู่ในประเทศผู้ส่งออก นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้ประเทศที่มีการส่งออกสินค้าอุตสาหกรรม - การนำเข้าเข้ามามีฐานะเป็นประเทศที่มั่งคั่งและเป็นประเทศที่มีการส่งออกสินค้าที่นำเข้า - ส่งออกไม่ดี ประเทศที่พัฒนาแล้วเติบโตขึ้นด้วยการขายสินค้าทุนที่เข้มข้น (ราคาถูก) เพื่อราคาที่สูงและการซื้อผลิตภัณฑ์ที่ใช้แรงงานจำนวนมาก (มีราคาแพง) ในราคาที่ต่ำ ความไม่สมดุลของการค้านี้จะช่วยเพิ่มช่องว่างระหว่างคนร่ำรวยและคนจน การขายสินค้าที่ร่ำรวยเพื่อการบริโภคไม่ใช่เครื่องมือในการผลิต นี้รักษา monopolization ของเครื่องมือการผลิตและมั่นใจตลาดอย่างต่อเนื่องสำหรับผลิตภัณฑ์ การควบคุมเครื่องมือการผลิตดังกล่าวเป็นกลยุทธ์ของกระบวนการค้าขาย การควบคุมดังกล่าวมักต้องการทหาร J. W. Smith, The Worlds Wasted Wealth 2, (สถาบันเพื่อประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจ 1994), หน้า 127, 139 ดังที่ได้กล่าวมาแล้วข้างต้นหนึ่งในผลของการปรับโครงสร้างคือการที่ประเทศกำลังพัฒนาต้องเพิ่มการส่งออก โดยทั่วไปสินค้าและวัตถุดิบจะถูกส่งออก (ซึ่งมีราคาถูกกว่าผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป) ถูกปฏิเสธหรือถูกปิดกั้นจากทุนอุตสาหกรรมและการถ่ายโอนเทคโนโลยีที่แท้จริงและการนำเข้าผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป (ซึ่งมีราคาแพงมากขึ้นเนื่องจากแรงงานเพิ่มเข้ามา ทำให้ผลิตภัณฑ์จากสินค้าเหล่านั้นและทรัพยากรอื่น ๆ ) นำไปสู่การไหลเวียนของเงินในระบบเศรษฐกิจของตัวเองน้อยลงและผลคูณที่เล็กลง แต่นี่ไม่ใช่เรื่องใหม่ ในอดีตนี้เป็นเหตุผลบางประการสำหรับประเทศที่พึ่งพาและประเทศที่ยากจน นี่เป็นบทบาทที่บังคับใช้กับประเทศในอดีตภายใต้การปกครองของจักรวรรดิหรืออาณานิคม บรรดาประเทศโลกที่สามที่เหมือนกันอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน นอกจากนี้ยังสามารถอธิบายได้ว่าเป็นการค้าที่ไม่เท่าเทียมกันโดยเร็วอาจดูเหมือนว่าการเติบโตของการพัฒนาสินค้าส่งออกเช่นกาแฟฝ้ายน้ำตาลและไม้แปรรูปจะเป็นประโยชน์ต่อประเทศผู้ส่งออกเนื่องจากมีรายได้ ในความเป็นจริงมันหมายถึงประเภทของการแสวงประโยชน์ที่เรียกว่าการแลกเปลี่ยนที่ไม่เท่าเทียมกัน ประเทศที่ส่งออกวัตถุดิบดิบหรือที่ยังไม่ผ่านการแปรรูปอาจมีสกุลเงินสำหรับการขาย แต่จะสูญเสียไปหากนำเข้าสินค้าที่ผ่านกระบวนการผลิต เหตุผลก็คือสินค้าที่ผ่านการประมวลผลซึ่งต้องใช้ค่าแรงเพิ่มขึ้น ดังนั้นประเทศที่ส่งออกไม้ซุง แต่ไม่มีความสามารถในการแปรรูปจึงต้องนำเข้าใหม่ในรูปของผลิตภัณฑ์ไม้สำเร็จรูปโดยมีราคาสูงกว่าราคาที่ได้รับสำหรับผลิตภัณฑ์ดิบ ประเทศที่ดำเนินการผลิตวัสดุจะมีรายได้เพิ่มขึ้นจากแรงงานของตน (เน้นเป็นภาพต้นฉบับ) Richard Robbins ปัญหาโลกและวัฒนธรรมของระบบทุนนิยม (Allyn and Bacon, 1999), p. 95 การส่งออกสินค้าโภคภัณฑ์และทรัพยากรต่างๆเป็นไปในทิศทางที่ดีที่จะช่วยให้เกิดการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศเพื่อชำระหนี้และรักษาเสถียรภาพของสกุลเงิน อย่างไรก็ตามส่วนหนึ่งเป็นเพราะสถานการณ์สงครามราคาที่กล่าวข้างต้นราคาสินค้าโภคภัณฑ์ได้ลดลงด้วย นอกจากนี้การพึ่งพาสินค้าเพียงไม่กี่ชนิดทำให้ประเทศต่างๆมีความเสี่ยงต่อภาวะตลาดโลกและอิทธิพลทางการเมืองและเศรษฐกิจอื่น ๆ เมื่อ Gemini News Service รายงานว่าการพูดคุยกับธนาคารโลก: กว่า 50 ประเทศกำลังพัฒนาขึ้นอยู่กับสินค้าโภคภัณฑ์สามหรือน้อยกว่ากว่าครึ่งหนึ่งของรายได้จากการส่งออก World Bank กล่าวว่ายี่สิบประเทศขึ้นอยู่กับสินค้าโภคภัณฑ์กว่าร้อยละ 90 ของรายได้จากการปริวรรตเงินตราต่างประเทศ เคนเลดลอว์การรักษาตลาดสำหรับชาวโลกที่สามที่ถูกทอดทิ้ง Gemini News Service, 4 ธันวาคม 2544 (Link คือเวอร์ชันที่โพสต์ไว้ในเว็บไซต์นี้) เกือบ 4 ปีหลังจากที่เขียนข้อมูลไว้ Oxfam เปิดเผยว่าสิ่งต่างๆไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก: มากกว่า 50 เปอร์เซ็นต์ของรายได้จากการส่งออกของ Africas มา จากสินค้าโภคภัณฑ์เดียวหลายประเทศขึ้นอยู่กับสินค้าสองชนิดสำหรับรายได้การส่งออกส่วนใหญ่ของประเทศเหล่านี้และมีประเทศอื่น ๆ ในแอฟริกาที่พึ่งพาสินค้าโภคภัณฑ์น้อยมาก นอกจากนี้เนื่องจาก Celine Tan จากเครือข่าย Third World Network อธิบายว่าการปรับตัวลดลงของราคาสินค้าโภคภัณฑ์หมายความว่าการเพิ่มขึ้นของปริมาณการส่งออกโดยผู้ผลิตสินค้าโภคภัณฑ์ที่เพิ่มขึ้นอย่างมากยังไม่ส่งผลต่อรายได้จากการส่งออกมากขึ้นส่งผลให้การค้าสินค้าโภคภัณฑ์ลดลงอย่างรุนแรงในหลายประเทศ เมื่อกำลังซื้อของการส่งออกของประเทศลดลงประเทศจะไม่สามารถซื้อสินค้าและบริการที่จำเป็นสำหรับการยังชีพได้เช่นเดียวกับการสร้างรายได้เพื่อการดำเนินงานตามโครงการพัฒนาที่ยั่งยืน ส่วนใหญ่ของประเทศกำลังพัฒนาขึ้นอยู่กับสินค้าโภคภัณฑ์เป็นแหล่งรายได้หลัก สินค้าหลักคิดเป็นสัดส่วนประมาณครึ่งหนึ่งของรายได้การส่งออกของประเทศกำลังพัฒนาและประเทศกำลังพัฒนาหลายประเทศยังคงพึ่งพาสินค้าโภคภัณฑ์หลักอย่างน้อยหนึ่งหรือสองอย่างสำหรับรายได้จากการส่งออก Tan ยังเน้นในบทความข้างต้นว่าการลดลงของราคาสินค้าโภคภัณฑ์ได้ก่อให้เกิดการสะสมหนี้สินที่ไม่ยั่งยืน การขาดรายได้มากขึ้นจากการส่งออกมีผลกระทบต่อข้อพิพาทตามที่อธิบายข้างต้น ประชดคือการปรับโครงสร้างที่กำหนดโดย IMF และ World Bank เนื่องจากความกังวลในการชำระหนี้เป็นอย่างแรก เนื่องจากการบรรเทาหนี้และการค้ากลายเป็นหัวข้อสำคัญของการอภิปรายในระหว่างการประชุมสุดยอด G8 2005 Yaya Orou-Guidou นักเศรษฐศาสตร์จากประเทศเบนิน (ประเทศแอฟริกาเล็ก ๆ ) กล่าวว่าการส่งออกวัตถุดิบและผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรจะไม่ช่วยขจัดความยากจน วัตถุดิบเหล่านี้ต้องได้รับการประมวลผลในประเทศยากจนเดียวกันเพื่อช่วยสร้างผลคูณ: Orou-Guidou เชื่อว่าประเทศเบนินจะต้องเริ่มต้นการแปรรูปวัตถุดิบที่ผลิตขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงความยากจน วัสดุที่สำคัญที่เก็บรักษาไว้ในแอฟริกาเพื่อการแปรรูปในโรงงานของเราเป็นสิ่งหนึ่งที่ไม่สำคัญสำหรับโรงงานของ Western ที่จะหารายได้ให้กับเขา แต่ถ้าเราพอใจกับการขายผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรหรือการทำเหมืองแร่ของเราในรัฐดิบของพวกเขาพวกเขาก็จะดึงโรงงานตะวันตกที่ให้งานสำหรับ (Wests) คนของตัวเอง ความกังวลนี้ยังใช้กับเศรษฐกิจที่มีขนาดใหญ่ วิกฤตการเงินโลกที่เกิดขึ้นในปีพ. ศ. 2551 ส่งผลให้การส่งออกของบราซิลเข้าสู่สหรัฐลดลงประมาณ 42 รายในขณะที่จีนเพิ่มขึ้นร้อยละ 23. อย่างไรก็ตามการส่งออกข้าวโพดบราซิลเกือบ 75 รายการเป็นสินค้าอุตสาหกรรมในขณะที่จีนเป็นประเทศตรงข้ามราว 25 รองประธานสมาคมการค้าต่างประเทศของบราซิลกล่าวว่าเหตุใด IPS จึงเป็นห่วงเรื่องนี้: ในการจัดการสินค้าโภคภัณฑ์ผู้นำเข้าจะตัดสินใจและควบคุมปริมาณและราคาทำให้ตลาดมีความไม่แน่นอนตรงกันข้ามกับสถานการณ์ที่ผลิตสินค้า สินค้าโภคภัณฑ์ยังสร้างงานที่มีคุณภาพต่ำในขณะที่การผลิตใช้บุคลากรที่มีทักษะเพื่อสร้างค่าจ้างที่สูงขึ้นสร้างผลกระทบต่อการจ้างงานเนื่องจากการขยายตัวของการผลิตเป็นระยะเวลานานและขยายตลาดในประเทศ ความกังวลเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ นักเศรษฐศาสตร์การเมืองอดัมสมิ ธ ยังให้ข้อมูลเชิงลึกในหนังสือคลาสสิกของเขาในปีพ. ศ. 2319 เรื่อง The Wealth of Nations ซึ่งถือได้ว่าเป็นพระคัมภีร์ของลัทธิทุนนิยม ในขณะที่เขาได้ตระหนักถึงคุณค่าของอุตสาหกรรมในท้องถิ่นและผลกระทบจากการนำเข้าผลิตภัณฑ์ที่ผลิตในต่างประเทศ: แม้ว่าการสนับสนุนการส่งออกและการสร้างความสับสนให้กับการนำเข้าเป็นสองเครื่องยนต์ที่ยิ่งใหญ่ ระบบการค้าขายเสนอให้เพิ่มพูนทุกประเทศ แต่เกี่ยวกับสินค้าโภคภัณฑ์บางประเภทดูเหมือนว่าจะเป็นไปตามแผนตรงกันข้าม: เพื่อกีดกันการส่งออกและเพื่อส่งเสริมการนำเข้า วัตถุที่ดีที่สุดของมัน แต่ก็อ้างว่าเป็นเหมือนกันเสมอไปเพื่อเสริมสร้างความสมดุลของประเทศโดยการค้า ไม่อำนวยความสะดวกในการส่งออกวัสดุในการผลิตและเครื่องมือทางการค้าเพื่อให้เกิดประโยชน์แก่คนงานของเราและเพื่อให้สามารถขายสินค้าเหล่านั้นให้แก่ประเทศอื่นในตลาดต่างประเทศได้ทั้งหมดและโดยการยับยั้งในลักษณะนี้ การส่งออกสินค้าโภคภัณฑ์ไม่กี่แห่งในราคาที่ไม่แพงก็ให้โอกาสแก่การส่งออกที่มีค่ามากและมีคุณค่ามากขึ้นของผู้อื่น ส่งเสริมให้มีการนำเข้าวัสดุการผลิตเพื่อให้ประชาชนของเราสามารถทำงานได้อย่างถูกกว่าและป้องกันการนำเข้าสินค้าที่ผลิตได้มากขึ้นและมีคุณค่ามากขึ้น (เน้นที่เพิ่ม) Adam Smith, ความมั่งคั่งแห่งชาติ, หนังสือ IV, บทที่ VIII, (Everymans Library, Sixth Printing, 1991), p.577 การอ่านข้างต้นเราสามารถพูดได้ว่านโยบายการปรับโครงสร้างยังเป็นธุรกิจค้าขาย เรามักจะบอกว่าเราอยู่ในโลกของทุนนิยมโลก แต่เราเห็นว่าในขณะที่ตลาดเสรีได้รับการสั่งสอนไว้ (ในชื่อของ Adam Smiths) การค้าขายยังคงดำเนินอยู่แน่นอนว่าวันนี้มันซับซ้อนมากเกินไป ตัวอย่างเช่นเรามีผลิตภัณฑ์ที่ส่งออกจากประเทศที่ยากจนกว่า (แม้ว่าบางประเทศจะเผชิญอุปสรรคสูงในประเทศที่ร่ำรวยก็ตาม) แต่การส่งออกมากกว่าการสร้างและพัฒนาอุตสาหกรรมและเศรษฐกิจในประเทศหมายถึงประเทศกำลังพัฒนาที่สูญเสียไปในระยะยาว (แทบจะไม่พัฒนา) เพราะมีผลคูณของเงินหมุนเวียนภายในประเทศน้อยมากดังที่ได้กล่าวมาแล้ว นอกจากนี้เมื่อแรงงานมีการจ่ายเงินน้อยกว่าค่าจ้างที่เป็นธรรมในประเทศที่ยากจนกว่าความมั่งคั่งยังคงสะสมอยู่และโดยเฉพาะในประเทศที่ร่ำรวยขึ้น Luckiest Nut ในโลกเป็นวิดีโอ 8 นาที (ขออภัยไม่สามารถอ่านข้อความได้เท่าที่ฉันรู้) ผลิตโดย Emily James เป็นภาพการ์ตูนที่อธิบายถึงผลกระทบของเงินให้สินเชื่อการปรับโครงสร้างและ cashcrops และผลกระทบของพวกเขาในประเทศที่ยากจน มีร่องรอยว่าเซเนกัลสนับสนุนการปลูกถั่วเพื่อการส่งออกอย่างไร โดยสรุปแล้วในฐานะที่เป็นประเทศที่ยากจนโดยไม่มีทรัพยากรจำนวนมากก็เอาเงินให้กู้ยืมเพื่อช่วยในการพัฒนาอุตสาหกรรม ประเทศอื่น ๆ เห็นว่าสิ่งนี้ดีไปกว่านี้ ราคาของถั่วเริ่มลดลงและเซเนกัลประสบปัญหาการชำระหนี้ นโยบายการปรับโครงสร้างได้รับการวางในสถานที่การตัดค่าใช้จ่ายและลดการมีส่วนร่วมของรัฐบาลในอุตสาหกรรมอ่อนนุชและที่อื่น ๆ อย่างไรก็ตามสิ่งที่เลวร้ายลง ในขณะที่ประเทศที่ร่ำรวยเช่นสหรัฐฯมีการอุดหนุนอุตสาหกรรมถั่ว (และอื่น ๆ ) ของตัวเองทำให้พวกเขาได้รับส่วนแบ่งการตลาดทั่วโลก ประเทศที่ร่ำรวยมีเครื่องมือเช่นภาษีการค้าและการคุกคามของการคว่ำบาตรที่จำหน่ายเพื่อช่วยอุตสาหกรรมของตนหากจำเป็น ถั่วที่อร่อยที่สุดในโลกนี้เราอยู่ในสถานการณ์ที่คนรวยส่งเสริมระบบการค้าเสรีสำหรับคนอื่น ๆ ที่จะปฏิบัติตามในขณะที่การค้าขายมักถูกฝึกเพื่อตัวเอง การค้าเสรีได้รับการยกย่องจากผู้ที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลเป็นวิธีการเพื่อให้ทุกประเทศบรรลุความมั่งคั่งและการพัฒนา ความร่ำรวยที่สะสมโดยประเทศที่ร่ำรวยมากขึ้นในอดีตเป็นผลมาจากนโยบายนี้เพื่อเสริมสร้างความคิดนี้ ความมั่งคั่งอันยิ่งใหญ่ดังกล่าวไม่ได้สะสมมาจากการค้าเสรี แต่เป็นการละเลยการค้าประเวณีที่รุนแรงและเก่าแก่หรือการผูกขาดทุนนิยม ระบบดังกล่าวกำลังได้รับการฝึกฝนอีกครั้งในวันนี้และแม้ว่าจะอ้างว่าเป็นการค้าเสรีแบบอดัมสมิ ธ แต่พวกเขาก็เป็นระบบที่อดัมสมิ ธ วิพากษ์วิจารณ์และถูกโจมตี ในปีพ. ศ. 2534 แลร์รี่ซัมเมอร์สหัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ของธนาคารโลก (และเลขานุการกรมธนารักษ์สหรัฐฯในคลินตันบริหารจนกระทั่งจอร์จบุชและพรรครีพับลิกันเข้ามามีอำนาจ) เป็นผู้สนับสนุนนโยบายการปรับโครงสร้างอย่างเข้มแข็ง เขาเขียนไว้ในบันทึกช่วยจำภายใน: ระหว่างคุณและฉันไม่ควรให้ธนาคารโลกสนับสนุนการโยกย้ายอุตสาหกรรมที่สกปรกให้มากขึ้นไปยังประเทศที่พัฒนาแล้วที่มีระดับน้อยกว่าประเทศที่พัฒนาแล้วเหตุผลทางเศรษฐกิจที่อยู่เบื้องหลังการทุ่มเทภาระขยะพิษในประเทศค่าแรงต่ำสุดคือไม่มีมลทินและเรา ควรเผชิญหน้ากับประเทศที่มีประชากรต่ำกว่าในทวีปแอฟริกาที่มีคุณภาพอากาศต่ำมากมลพิษทางอากาศอาจลดลงอย่างมากเมื่อเทียบกับเมืองลอสแอนเจลิสหรือเม็กซิโกซิตี้ความกังวลเกี่ยวกับตัวแทนที่เป็นสาเหตุหนึ่งในล้านที่เปลี่ยนแปลงอัตราต่อรองของมะเร็งต่อมลูกหมาก จะเห็นได้ชัดว่ามีมากขึ้นในประเทศที่ผู้คนรอดชีวิตที่จะเป็นมะเร็งต่อมลูกหมากมากกว่าในประเทศที่มีอัตราตายน้อยกว่า 5 พันคนต่อพัน Lawrence Summers, ปล่อยให้พวกเขากินมลภาวะ, The Economist, February 8, 1992. อ้างอิงจาก Vandana Shiva, Collective Harvest, (South End Press, 2000) หน้า 56 ดูเพิ่มเติม Richard Robbins ปัญหาโลกและวัฒนธรรมของทุนนิยม (Allyn and Bacon , 1999), หน้า 233-236 เพื่อดูรายละเอียดที่นี้ เมื่อมองในแง่นี้ความยากจนเป็นมากกว่าปัญหาทางเศรษฐกิจที่เรียบง่ายและเป็นแนวคิดเกี่ยวกับอุดมการณ์ กินน้อยกว่าครึ่งโลกจากแซมเบียในกรุงวอชิงตันสถาปนิกแห่งความหายนะของมนุษย์นี้รับประทานอาหารในความสะดวกสบายและสันโดษกินอาหารมื้อเดียวมากกว่าภรรยา Masauso Phiris ในปีที่ขายขนมปังในหีบห่อของพวกเขา แม้ว่าพนักงานของธนาคารโลกส่วนใหญ่จะทำงานที่สำนักงานใหญ่ของวอชิงตันผู้ที่โชคร้ายพอที่จะโพสต์ในโลกที่สามจะได้รับค่าชดเชยสำหรับความโชคร้ายของพวกเขา ซึ่งรวมถึงที่อยู่อาศัยที่ได้รับเงินอุดหนุน (พร้อมเฟอร์นิเจอร์ฟรี) มอบทุนการศึกษาเพิ่มเติมจำนวน 25,000 เหรียญและค่าเบี้ยประกันภัยเคลื่อนย้ายเพื่อชดเชยค่าใช้จ่ายในการศึกษาสำหรับเด็ก ตามรายงานจากสำนักงานบัญชีทั่วไปที่มีต่อสภาคองเกรสเป็นเงินเดือนที่ปลอดภาษีและมีค่าเฉลี่ย 86,000 ในปีพ. ศ. 2538 ไม่มีการปรับโครงสร้างแล้วสำหรับกลุ่มอภิสิทธิ์นี้ของนายธนาคารและนักวิเคราะห์นโยบาย ในขณะที่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่ซ่อนอยู่ในแอฟริกาทำให้เสียทวีป Fred Mmembe, บรรณาธิการของแซมเบียโพสต์กล่าวว่าไม่เหมาะกับการเป็นธนาคารในการดำเนินธุรกิจทั่วโลก พวกเขาไม่ได้เป็นตัวแทนของใครนอกเหนือจากประเทศที่ควบคุมพวกเขา สิ่งนี้หมายความว่าในทางปฏิบัติคือประเทศสหรัฐอเมริกาดำเนินธุรกิจในประเทศของเรา เขายังคง: มองไปที่ประเทศแอฟริกาใด ๆ ในวันนี้และคุณจะพบว่าตัวเลขกำลังแกว่งลง มาตรฐานด้านการศึกษากำลังลดลงมาตรฐานด้านสุขภาพที่ลดลงและโครงสร้างพื้นฐานกำลังล่มสลายอย่างแท้จริง Mark Lynas จดหมายจากแซมเบีย The Nation, February 14, 2000 ในบางประเทศมีการใช้จ่ายหนี้มากกว่าการศึกษา ตัวอย่างเช่นแม้ในประเทศคอมมิวนิสต์อดีตที่กำลังพยายามที่จะได้รับการปฏิรูปทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว การศึกษาจะได้รับเบาะหลัง ในความเป็นจริงองค์กรพัฒนาและบรรเทาทุกข์แห่งสหราชอาณาจักร Oxfam ได้กล่าวไปแล้วว่านโยบายการเงินระหว่างประเทศทำให้เด็ก ๆ ไม่ได้รับการศึกษา นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเย็นแม้กระทั่งประเทศที่มั่งคั่งได้เห็นการย้อนกลับของรัฐบาลในบางหน้าที่เช่นเดียวกับการปรับโครงสร้าง จอห์นแม็กเมอร์รีย์จับความเป็นมานี้ได้เป็นอย่างดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งความสำคัญต่อผลกระทบของการปรับตัวต่อความต้องการในชีวิตเช่นการเอาชนะความต้องการในชีวิตของระบบดังกล่าวเป็นที่ประจักษ์ชัดแล้วจากสังคมที่ไม่ได้รับการพัฒนามากไปจนถึงสังคมที่ก้าวหน้าที่สุดในโลก ในกรณีของประเทศแคนาดาอัตราการเสียชีวิตของทารกซึ่งเป็นตัวบ่งชี้ที่สำคัญของสุขภาพทางสังคมได้เพิ่มขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ถึง 43% ในสถิติของแคนาดาสถิติปี 2538 ซึ่งเป็นปีแรกที่มีการบันทึกขึ้นในช่วงสามสิบเอ็ดปีในขณะที่ความยากจนในเด็กเพิ่มขึ้น 46 ในปีพ. ศ. 2542 ในแอฟริกาประมาณ 500,000 คนที่เสียชีวิตจากการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจของประเทศของตนเพื่อให้แน่ใจว่าการไหลเข้าของเงินทุนจะเพิ่มขึ้นกับธนาคารภายนอกขณะที่ค่าใช้จ่ายด้านการดูแลสุขภาพลดลงร้อยละ 50 และร้อยละ 25 ตามการศึกษา โครงการปรับโครงสร้างได้เริ่มขึ้น John McMurtry, ความไม่เท่าเทียมเสรีภาพตลาดโลกในฐานะระบบจริยธรรม (Kumarian Press, 1998) หน้า 305 และเมื่อวิกฤติของโรคเอดส์เลวร้ายลงในแอฟริกามาตรการที่ช่วยลดงบประมาณด้านสุขภาพในประเทศที่ยากจนอยู่แล้วทำให้เกิดปัญหาขึ้น กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMFWorld Bank) ในฐานะนักเศรษฐศาสตร์ Robin Hanhel สรุป: IMF ได้กำหนดให้ยาเดียวกันสำหรับประเทศเศรษฐกิจโลกที่สามที่มีปัญหามานานกว่าสองทศวรรษที่ผ่านมา: ความเข้มงวดทางการเงิน กระชับปริมาณเงินเพื่อเพิ่มอัตราดอกเบี้ยภายในให้สูงขึ้นตามความสูงที่ต้องการเพื่อรักษาเสถียรภาพของค่าเงินในท้องถิ่น ความเข้มงวดด้านการคลัง เพิ่มการเก็บภาษีและลดการใช้จ่ายของรัฐบาลอย่างมาก การแปรรูปรัฐวิสาหกิจ ขายกิจการสาธารณะให้แก่ภาคเอกชน การเปิดเสรีทางการเงิน ขจัดข้อ จำกัด ในการไหลเข้าและการรั่วไหลของเงินทุนระหว่างประเทศตลอดจนข้อ จำกัด ว่าธุรกิจและธนาคารต่างประเทศได้รับอนุญาตให้ซื้อเป็นเจ้าของและดำเนินการอย่างไร เฉพาะเมื่อรัฐบาลลงนามในข้อตกลงการปรับโครงสร้างนี้ทางกองทุนการเงินระหว่างประเทศเห็นด้วย: ให้ยืมตัวเพื่อป้องกันการผิดนัดชำระหนี้ต่างประเทศที่จะถึงกำหนดและจะไม่สามารถระงับได้ จัดโครงสร้างหนี้ของประเทศในหมู่ผู้ให้กู้ระหว่างประเทศเอกชนที่มีการจำนำเงินให้กู้ยืมใหม่ Robin Hanhel, กฎความหวาดกลัว (South End Press, 1999) หน้า. 52.Joseph Stiglitz เป็นหนึ่งในนักเศรษฐศาสตร์ที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดในโลก อดีตผู้ชนะรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์และศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย เขายังเป็นอดีตหัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ที่ธนาคารโลกซึ่งลาออกภายใต้แรงกดดันจากการวิพากษ์วิจารณ์จาก IMF และ World Bank นอกจากนี้เขายังเป็นสมาชิกของคณะรัฐมนตรีประธานาธิบดีบิลคลินตันและประธานสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจสหรัฐฯ ความเข้าใจและวิพากษ์วิจารณ์ของเขามีค่าควรให้ความสนใจ เขาสังเกตว่า: IMF ชอบที่จะทำธุรกิจโดยไม่มีบุคคลภายนอกถามคำถามมากเกินไป ในทางทฤษฎีกองทุนสนับสนุนสถาบันประชาธิปไตยในประเทศที่ช่วยเหลือ ในทางปฏิบัติจะเป็นการทำลายกระบวนการประชาธิปไตยด้วยการกำหนดนโยบาย อย่างเป็นทางการของหลักสูตรกองทุนการเงินระหว่างประเทศไม่ได้กำหนดอะไร มันเจรจาเงื่อนไขสำหรับการรับความช่วยเหลือ แต่อำนาจทั้งหมดในการเจรจาอยู่ในหนึ่งกองทุนการเงินระหว่างประเทศและกองทุนนี้ไม่ค่อยให้เวลาเพียงพอในการสร้างการสร้างข้อตกลงร่วมกันในวงกว้างหรือการปรึกษาหารืออย่างกว้างขวางกับรัฐสภาหรือประชาสังคม บางครั้งกองทุนการเงินระหว่างประเทศแจกจ่ายกับข้ออ้างเรื่องการเปิดกว้างโดยสิ้นเชิงและเจรจาต่อรองพันธสัญญาลับ ในเดือนเมษายน 2544 Greg Palast ได้ให้สัมภาษณ์กับ Joseph Stiglitz ซึ่งตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์รายวันของอังกฤษและ Guardian การพูดคุยของธนาคารโลกเกี่ยวกับกลยุทธ์การให้ความช่วยเหลือสำหรับทุกประเทศที่ยากจนโดยใช้ประเทศที่ระมัดระวังโดยการสืบสวนของประเทศ อย่างไรก็ตามตามรายงานในบทความตาม Stiglitz ภายในการตรวจสอบธนาคารเกี่ยวข้องน้อยกว่าการตรวจสอบอย่างใกล้ชิดของโรงแรมระดับห้าดาว สรุปได้ด้วยการพบปะกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังที่ขอทานซึ่งได้รับการจัดทำร่างสัญญาปรับโครงสร้างก่อนการลงนามโดยสมัครใจ จากนั้นก็ชี้ให้เห็นว่าเศรษฐกิจของแต่ละประเทศหลังจากที่ Stiglitz Palast โลกธนาคารมือรัฐมนตรีทุกคนเหมือนกันสี่ขั้นตอนโปรแกรม (เน้นเพิ่ม) อธิบายไว้ในบทความดังนี้: แปรรูป นาย Stiglitz บอก Palast ว่านักการเมืองบางคนมีความเสียหายพอที่จะดำเนินการกับการขายหุ้นของรัฐบางส่วน: แทนที่จะเป็นการคัดค้านการขายหุ้นในอุตสาหกรรมของรัฐเขากล่าวว่าผู้นำระดับชาติเรียกร้องให้ธนาคารโลกเรียกร้องให้มีการปิดกิจการไฟฟ้าและน้ำของตนโดยเฉพาะ คุณสามารถมองเห็นดวงตาของพวกเขากว้างขึ้นที่คาดหมายของ 10 ค่าคอมมิชชั่นที่จ่ายให้กับบัญชีธนาคารสวิสเพื่อเพียงแค่โกนไม่กี่พันล้านปิดราคาขายสินทรัพย์ของประเทศ อ้างอิงจากส Palast, Stiglitz ยืนยันว่ารัฐบาลสหรัฐรู้เรื่องอย่างน้อยหนึ่งคดี: 1995 รัสเซียขาย - ออก: มุมมองของสหรัฐธนารักษ์นี่คือที่เราต้องการให้เยลซินเลือกตั้ง - เราไม่สนใจว่าจะมีการเลือกตั้งที่ทุจริตหรือไม่ (เน้นการเพิ่ม) การเปิดเสรีตลาดทุน ตามที่ Palast, Stiglitz อธิบายกระแสเงินทุนที่หายนะที่สามารถทำลายเศรษฐกิจเป็นที่คาดการณ์และบอกว่าเมื่อการไหลออกของเงินทุนที่เกิดขึ้นเพื่อเกลี้ยกล่อมให้นักเก็งกำไรในการกลับประเทศเงินทุนของตัวเองกองทุนการเงินระหว่างประเทศความต้องการของประเทศเหล่านี้เพิ่มอัตราดอกเบี้ยถึง 30, 50 และ 80 การกำหนดราคาตามตลาด Palast เขียนว่าตอนนี้กองทุนการเงินระหว่างประเทศดึงประเทศพุ่งไปสู่จุดที่สามซึ่งอธิบายว่าเป็นคำที่ใช้จินตนาการในการเพิ่มราคาอาหารน้ำและก๊าซหุงต้มซึ่ง Palast ยังนำไปสู่การคาดการณ์ต่อไปจนถึงขั้นตอนที่สามและ - a-Half: สิ่งที่เรียก Stiglitz, การจลาจลของ IMF การจลาจลเหล่านี้ซึ่งบทความนี้ชี้แจงว่าเป็นการประท้วงอย่างสันติโดยกระสุนถังและน้ำตาซึ่งเป็นสาเหตุให้เกิดการไหลออกของเงินทุนเพิ่มเติมซึ่งสถานการณ์ซึ่งเป็นประเด็นสำคัญของ Palast ไม่ใช่ประเด็นที่สดใส: บริษัท ต่างชาติสามารถเลือกสินทรัพย์ที่เหลืออยู่เช่น สัมปทานเหมืองแร่หรือท่าเรือที่แปลก ๆ ในราคาที่ขายไฟ การค้าแบบเสรี . แต่รุ่นที่ถูกครอบงำโดยกฎขององค์การการค้าโลกและธนาคารโลกซึ่งตาม Palast, Stiglitz เปรียบเสมือนสงครามฝิ่น: นั่นก็เกี่ยวกับการเปิดตลาด เขาพูดว่า. Palast เขียนว่าเช่นเดียวกับในศตวรรษที่สิบเก้าชาวยุโรปและชาวอเมริกันในปัจจุบันกำลังทำลายอุปสรรคในการขายในเอเชียละตินอเมริกาและแอฟริกาในขณะเดียวกันก็เป็นอุปสรรคต่อการทำตลาดของเราเองกับการเกษตรในประเทศโลกที่สาม (โปรดทราบว่าแม้ประธานาธิบดีบุชจะอ้างว่าเราต้องการกฎพื้นฐานจากกลไกระดับโลก แต่สื่อกระแสหลักมักไม่ถามว่ากฎเหล่านั้นมีอะไรบ้างและไม่ว่าจะเหมาะสมหรือไม่) Palast เน้นย้ำถึงปัญหากับธนาคารโลกแผนการของ IMFWorld Bank วางแผนว่า บทความอธิบายไว้ในความลับและขับเคลื่อนด้วยอุดมการณ์ absolutist แรกพวกเขาจะไม่เปิดการสนทนาและความขัดแย้งและที่สองที่พวกเขาไม่ทำงาน Palast เขียนว่าภายใต้แนวทางของกองทุนการเงินระหว่างประเทศที่มีรายได้ Africas ลดลงโดย 23 ในคลิปวิดีโอ 5 นาที (มีในการถอดเสียง) มาร์ติน Khor ดีเคารพผู้อำนวยการเครือข่ายโลกที่สามบันทึกความกังวลที่คล้ายกับ Stiglitzs และเสริมว่า ประเทศที่ร่ำรวยกำลังถูกหลอกลวงและก้าวร้าวโดยการปกป้องอุตสาหกรรมของตนเองในขณะที่พยายามบังคับให้ตลาดเปิดของประเทศยากจนขายสินค้าเทียมที่ถูกกว่าในประเทศยากจนทำลายผู้ผลิตในท้องถิ่นสัญญาเพิ่มเติมความช่วยเหลือในขณะที่การพัฒนาเศรษฐกิจที่แท้จริง suffers: Martin Khor, การปรับโครงสร้างการอธิบาย 15 กรกฏาคม 2548, Big Picture TV เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการโลกาภิวัตน์ที่กว้างขึ้นนโยบายเหล่านี้เขาระบุไว้ในคลิปอื่น (2 นาที, การถอดเสียง) สร้างเสื้อแจ็คเก็ตแบบตรงสำหรับประเทศยากจนในด้านนโยบายเพื่อตัดสินใจของตนเอง: แอฟริกา การกระทำองค์กรที่ทำงานเพื่อความยุติธรรมทางการเมืองเศรษฐกิจและสังคมในแอฟริกามีความสำคัญอย่างยิ่งต่อ SAPS สังเกตว่าข้อสมมติฐานพื้นฐานที่อยู่เบื้องหลังการปรับโครงสร้างคือการมีบทบาทที่เพิ่มขึ้นสำหรับตลาดจะก่อให้เกิดประโยชน์ทั้งต่อคนจนและคนรวย ในโลกดาร์วินของตลาดต่างประเทศที่แข็งแกร่งที่สุดจะชนะ นี้จะสนับสนุนให้คนอื่น ๆ ทำตามตัวอย่างของพวกเขา การพัฒนาเศรษฐกิจตลาดที่มีบทบาทมากขึ้นในภาคเอกชนจึงถือเป็นกุญแจสำคัญในการกระตุ้นการเติบโตทางเศรษฐกิจ มุ่งเน้นไปที่แอฟริกาบทความชี้ให้เห็นว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่ประเทศในแอฟริกาไม่จำเป็นต้องมีการปฏิรูปการแก้ไข แต่ไม่ว่า SAP จะเป็นคำตอบที่เหมาะสมหรือไม่ ประเด็นสำคัญเกี่ยวกับการปรับปรุงประเภทนี้คือการสร้างความสามารถในการกู้คืนและไม่ว่าจะส่งเสริมการพัฒนาในระยะยาวหรือไม่ การปรับค่าใช้จ่ายของธนาคารโลกและ IMF ไม่ได้เกิดขึ้น ด้วยวิธีนี้กองทุนการเงินระหว่างประเทศและธนาคารโลกให้กำลังใจแก่ประเทศยากจนเพื่อเปิดการค้าต่างประเทศก้าวร้าวเกินไปที่จะเถียงว่านโยบายเหล่านี้จะช่วยให้เกิดการเล่นที่เท่าเทียมกับประเทศที่ร่ำรวยเกือบตรงกันข้ามกับสิ่งที่เกิดขึ้นในความเป็นจริงในกรณีส่วนใหญ่ บางทีผลกระทบที่ร้ายแรงที่สุดประการหนึ่งคือนโยบายภายนอกเหล่านี้โดยอ้อมทำลายระบบประชาธิปไตยและความรับผิดชอบในระบอบประชาธิปไตยไม่ใช่แค่กองทุนการเงินระหว่างประเทศและธนาคารโลกเท่านั้น (แม้ว่านโยบายของพวกเขาจะล้มเหลวพวกเขาจะรับผิดชอบอะไรบ้าง) แต่ยังรวมถึงรัฐบาลของคนจน ประเทศที่เห็นการลดความสามารถในการตัดสินใจที่สำคัญสำหรับคนของพวกเขา ในบางกรณีรัฐบาลที่ทุจริตสามารถใช้การปรับโครงสร้างเป็นข้ออ้างที่จะไม่ให้ความสำคัญกับทุกคน Oxfam International ประมาณการว่าในฟิลิปปินส์เพียงอย่างเดียว IMF จะลดการใช้ยาป้องกันโรคซึ่งจะส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 29,000 คนจากโรคมาลาเรียและเพิ่มจำนวนผู้ป่วยวัณโรคที่ไม่ได้รับการรักษาจำนวน 90,000 ราย ศาลเกี่ยวกับการสืบสวนคดีอาชญากรรมต่อมนุษยชาติได้จดบันทึกเจเรมีเบรเชอร์กฎระเบียบที่น่ากลัว: ทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณต้องการทราบเกี่ยวกับเศรษฐกิจโลกโดย Robin Hahnel (South End Press, 1999) เนื่องจากประเทศยากจนบางแห่งไม่ได้มีบทบาทมากขึ้นในการแปรรูปและเงื่อนไขอื่น ๆ เช่น IMF หรือ World Bank พวกเขาต้องเผชิญกับความล่าช้าในการบรรเทาหนี้อย่างต่อเนื่อง รูปแบบการพัฒนานี้โดยภาคเหนือ (หรือประเทศที่พัฒนาแล้ว) กำหนดเงื่อนไขของตนทางภาคใต้ (ประเทศกำลังพัฒนา) ภายใต้การวิพากษ์วิจารณ์จากองค์กรพัฒนาเอกชนและกลุ่มบุคคลอื่นหลายแห่ง บางทีรูปแบบนี้จะต้องได้รับการแก้ไขและเข้าหาจากมุมมองที่แตกต่างกันตามที่ Oxfam paper แนะนำ True, in some cases corrupt governments have borrowed money from these institutions andor directly from various donor nations and ended up using that money to pursue conflicts, for arms deals, or to divert resources away from their people. However, in most cases that has been done knowingly, with the support of various rich nations due to their own national interests. especially during the Cold War. As Oxfam says. it would be wrong to hold civilians to ransom by placing stringent conditions on humanitarian relief because of the way their government spends its money. Furthermore, it has been argued that Structural Adjustments encourage corruption and undermine democracy. As Ann Pettifor and Jospeh Hanlon note, top-down conditionality has undermined democracy by making elected governments accountable to Washington-based institutions instead of to their own people. The potential for unaccountability and corruption therefore increases as well. As the article from Africa Action above also mentions, African countries require essential investments in health, education and infrastructure before they can compete internationally. The World Bank and IMF instead required countries to reduce state support and protection for social and economic sectors. They insisted on pushing weak African economies into markets where they were unable to compete with the might of the international private sector. These policies further undermined the economic development of African countries. What is also of note here is that African countries, before SAPs, were making some progress in things like health, though economic reform of some sort was needed. But SAPs have appeared to made the problem worse, as the following, quoted at length, summarizes: Health status is influenced by socioeconomic factors as well as by the state of health care delivery systems. The policies prescribed by the World Bank and IMF have increased poverty in African countries and mandated cutbacks in the health sector. Combined, this has caused a massive deterioration in the continents health status. The health care systems inherited by most African states after the colonial era were unevenly weighted toward privileged elites and urban centers. In the 1960s and 1970s, substantial progress was made in improving the reach of health care services in many African countries. Most African governments increased spending on the health sector during this period. They endeavored to extend primary health care and to emphasize the development of a public health system to redress the inequalities of the colonial era. The World Health Organization (WHO) emphasized the importance of primary healthcare at the historic Alma Ata Conference in 1978. The Declaration of Alma Ata focused on a community-based approach to health care and resolved that comprehensive health care was a basic right and a responsibility of government. These efforts undertaken by African governments after independence were quite successful. While the progress across the African continent was uneven, it was significant, not only because of its positive effects on the health of African populations. It also illustrated a commitment by African leaders to the principle of building and developing their health care systems. With the economic crisis of the 1980s, much of Africas economic and social progress over the previous two decades began to come undone. As African governments became clients of the World Bank and IMF, they forfeited control over their domestic spending priorities. The loan conditions of these institutions forced contraction in government spending on health and other social services. The relationship between poverty and ill-health is well established. The economic austerity policies attached to World Bank and IMF loans led to intensified poverty in many African countries in the 1980s and 1990s. This increased the vulnerability of African populations to the spread of diseases and to other health problems. The deepening poverty across the continent has created fertile ground for the spread of infectious diseases. Declining living conditions and reduced access to basic services have led to decreased health status. In Africa today, almost half of the population lacks access to safe water and adequate sanitation services. As immune systems have become weakened, the susceptibility of Africas people to infectious diseases has greatly increased. Even as government spending on health was cut back, the amounts being paid by African governments to foreign creditors continued to increase. By the 1990s, most African countries were spending more repaying foreign debts than on health or education for their people. Health care services in African countries disintegrated, while desperately needed resources were siphoned off by foreign creditors. It was estimated in 1997 that sub-Saharan African governments were transferring to Northern creditors four times what they were spending on the health of their people. In 1998, Senegal spent five times as much repaying foreign debts as on health. Across Africa, debt repayments compete directly with spending on Africas health care services. The erosion of Africas health care infrastructure has left many countries unable to cope with the impact of HIVAIDS and other diseases. Efforts to address the health crisis have been undermined by the lack of available resources and the breakdown in health care delivery systems. The privatization of basic health care has further impeded the response to the health crisis. The World Bank has recommended several forms of privatization in the health sector. Throughout Africa, the privatization of health care has reduced access to necessary services. The introduction of market principles into health care delivery has transformed health care from a public service to a private commodity. The outcome has been the denial of access to the poor, who cannot afford to pay for private care. For example user fees have actually succeeded in driving the poor away from health care while the promotion of insurance schemes as a means to defray the costs of private health care is inherently flawed in the African context. Less than 10 of Africas labor force is employed in the formal job sector. Beyond the issue of affordability, private health care is also inappropriate in responding to Africas particular health needs. When infectious diseases constitute the greatest challenge to health in Africa, public health services are essential. Private health care cannot make the necessary interventions at the community level. Private care is less effective at prevention, and is less able to cope with epidemic situations. Successfully responding to the spread of HIVAIDS and other diseases in Africa requires strong public health care services. The privatization of health care in Africa has created a two-tier system which reinforces economic and social inequalities. As health care has become an expensive privilege, the poor have been unable to pay for essential services. The result has been reduced access and increased rates of illness and mortality. Despite these devastating consequences, the World Bank and IMF have continued to push for the privatization of public health services. With the other ills, corruption too has soared, so challenges in improving things like health care are even greater. The article also comments on recent increases in funds to tackle HIVAIDS and other problems and concludes that because some underlying causes and issues are not addressed, these steps may not have much effective impact: The World Bank has also increased its funding for health, and for HIVAIDS programs in particular. While the shift in focus towards prioritizing social development and poverty eradication is welcome, fundamental problems remain. New lending for health and education can achieve little when the debt burden of most African countries is already unsustainable. Debt cancellation should be the first step in enabling African countries to tackle their social development challenges. Additional resources to support health and education programs should be conceived as public investment, not new loans. The new spin on the World Bank and IMF priorities fails to change the basic agenda and operations of these institutions. Indeed, it appears to be largely an exercise in public relations. The conditions attached to World Bank and IMF loans still reflect the same orientation prescribed over the past two decades. The recent moves towards promoting poverty reduction have actually permitted these institutions to increase the scope of their loan conditions to include social sector reforms and governance aspects. This allows an even greater intrusion into the domestic policies of African countries. It is highly inappropriate that external creditors should have such control over the priorities of African governments. And it is disingenuous for such creditors to proclaim concern with poverty reduction when they continue to drain desperately needed resources from the poorest countries. The free market fundamentalism of the World Bank and IMF has had a disastrous impact on Africas health. The all-out pursuit of market-led growth has undermined health and health care in African countries. It has forced governments to sacrifice social needs to meet macroeconomic goals. This approach to development is fundamentally flawed. The failure to prioritize public health denies its significance in promoting long-term economic growth. As the WHO Commission on Macroeconomics and Health recently concluded, health is more than an outcome of development, it is a crucial means to achieving development. Furthermore, there is the phenomena of brain drain whereby the poor countries educate some of their population to key jobs such as medical areas and other professions only to find that some rich countries try to attract them away. The prestigious journal, British Medical Journal (BMJ) sums this up in the title of an article: Developed world is robbing African countries of health staff (Rebecca Coombes, BMJ. Volume 230, p.923, April 23, 2005.) Some countries are left with just 500 doctors each with large areas without any health workers of any kind. A shocking one third of practicing doctors in UK are from overseas. for example, as the BBC reports. And yet, this is not just a problem Africa faces, but many other poor countries, such as various Asian countries, Central and Latin America, Eastern Europe, the Caribbean, etc. Other industries also suffer this issue. Yet, at the same time, it is understandable that individuals would want to escape the misery of poverty and corruption in their own country. A lot of the poverty and corruption results from these same structural adjustment programs, which then contributes to this brain drain, thus twisting the knife in the back, so to speak, as some of what little is allowed to be spent on health is now lost to the already rich, and the poor have to bear the burden. Also note that the illegal drug trade has increased in countries that are in debt (because of the hard cash that is earned), as Jubilee 2000 points out. Growing such illegal crops also diverts land away from meeting local and immediate needs, which also leads to more hunger. Debts chain reactions and related effects are enormous. (For more information on debt in general, see this web sites section on debt related issues .) These policies may be described as reforms. adjustments. restructuring or some other benign-sounding term, but the effects on the poor are the same nonetheless. Some even describe this as leading to economic apartheid . The U. S. uses its dominant role in the global economy and in the IFIs International Financial Institutions to impose SAPs on developing countries and open up their markets to competition from U. S. companies. SAPs are based on a narrow economic model that perpetuates poverty, inequality, and environmental degradation. The growing civil society critique of structural adjustment is forcing the IFIs and Washington to offer new mitigation measures regarding SAPs, including national debates on economic policy. Carol Welch, Structural Adjustment Programs amp Poverty Reduction Strategy. Foreign Policy in Focus, Vol 5, Number 14, April 2000In a more cynical or harsher description, structural adjustments and other trade related policies could also be seen as a weapon of mass destruction as Raj Patel hints, (commenting on the Doha WTO conference in November, 2001. Although this is a different context, the overall aspect remains the same): A fertilizer bomb that kills hundreds in Oklahoma. Fuel-laden civil jets that kill 4000 in New York. A sanctions policy that kills one and a half million in Iraq. A trade policy that immiserates continents. You can make a bomb out of anything. The ones on paper hurt the most. Indeed, consider the following: According to UNICEF, over 500,000 children under the age of five died each year in Africa and Latin America in the late 1980s as a direct result of the debt crisis and its management under the International Monetary Funds structural adjustment programs. These programs required the abolition of price supports on essential food-stuffs, steep reductions in spending on health, education, and other social services, and increases in taxes. The debt crisis has never been resolved for much of sub-Saharan Africa. Extrapolating from the UNICEF data, as many as 5,000,000 children and vulnerable adults may have lost their lives in this blighted continent as a result of the debt crunch . The Welfare State has Helped Todays Rich Countries to Develop The era of globalization can be contrasted with the development path pursued in prior decades, which was generally more inward-looking. Prior to 1980, many countries quite deliberately adopted policies that were designed to insulate their economies from the world market in order to give their domestic industries an opportunity to advance to the point where they could be competitive. The policy of development via import substitution, for example, was often associated with protective tariffs and subsidies for key industries. Performance requirements on foreign investment were also common. These measures often required foreign investors to employ native workers in skilled positions, and to purchase inputs from domestic producers, as ways of ensuring technology transfers. It was also common for developing countries to sharply restrict capital flows. This was done for a number of purposes: to increase the stability of currencies, to encourage both foreign corporations and citizens holding large amounts of domestic currency to invest within the country, and to use the allocation and price of foreign exchange as part of an industrial or development policy. Mark Weisbrot, Dean Baker, Egor Kraev and Judy Chen, The Scorecard on Globalization 1980-2000: Twenty Years of Diminished Progress. Center for Economic Policy and Research, July 11, 2001 As J. W. Smith notes, every rich nation today has developed because in the past their governments took major responsibility to promote economic growth. There was also a lot of protectionism and intervention in technology transfer. There was an attempt to provide some sort of equality, education, health, and other services to help enhance the nation. The industrialized nations have understood that some forms of protection allow capital to remain within the economy, and hence via a multiplier effect, help enhance the economy. Yet, as seen in the structural adjustment initiatives and other western-imposed policies, the developing nations are effectively being forced to cut back these very same provisions that have helped the developed countries to prosper in the past . The extent of the devastation caused has led many to ask if development is really the objective of the IMF, World Bank, and their ideological backers. Focusing on Africa as an example: The past two decades of World Bank and IMF structural adjustment in Africa have led to greater social and economic deprivation, and an increased dependence of African countries on external loans. The failure of structural adjustment has been so dramatic that some critics of the World Bank and IMF argue that the policies imposed on African countries were never intended to promote development. On the contrary, they claim that their intention was to keep these countries economically weak and dependent. The most industrialized countries in the world have actually developed under conditions opposite to those imposed by the World Bank and IMF on African governments. The U. S. and the countries of Western Europe accorded a central role to the state in economic activity, and practiced strong protectionism, with subsidies for domestic industries. Under World Bank and IMF programs, African countries have been forced to cut back or abandon the very provisions which helped rich countries to grow and prosper in the past. Even more significantly, the policies of the World Bank and IMF have impeded Africas development by undermining Africas health. Their free market perspective has failed to consider health an integral component of an economic growth and human development strategy. Instead, the policies of these institutions have caused a deterioration in health and in health care services across the African continent. While the phrase Welfare State often conjures up negative images, with regards to globalization, most European countries feel that protecting their people when developing helps society as well as the economy. It may be that for real free trade to be effective countries with similar strength economies can reduce such protective measures when trading with one another. However, for developing countries to try to compete in the global market place at the same level as the more established and industrialized nationsand before their own foundations and institutions are stable enoughis almost economic suicide. An example of this can be seen with the global economic crisis of 19979899 that affected Asia in particular. A UN report looking into this suggested that such nations should rely on domestic roots for growth, diversifying exports and deepening social safety nets. For more about this economic crisis and this UN report, go to this web sites section on debt and the economic crisis . The type of trade is important. As the UN report also suggested, diversification is important. Just as biodiversity is important to ensure resilience to whatever nature can throw at a given ecosystem, diverse economies can help countries weather economic storms. Matthew Lockwood is worth quoting in regards to Africa: What Africa needs is to shake off its dependence on primary commodity exports, a problem underlying not only its marginalization from world trade but also its chronic debt problems. Many countries rely today on as narrow a range of agricultural and mineral products as they did 30 years ago, and suffer the consequences of inexorably declining export earnings. Again, the campaigners remedyto improve market access for African exports to Europe and Americais wide of the mark. Matthew Lockwood, We must breed tigers in Africa. The Guardian, June 24, 2005 Asia too has seen development where policies counter to neoliberalism have been followed, as Lockwood also notes. To see more about the relationship of protectionism with free trade, check out this sites section on Free Trade. which also discusses protectionism and its pros and cons. Structural Adjustment in Rich Countries As the global financial crisis which started in the West around 2008 has taken hold, many rich nations themselves are facing economic problems. Perhaps surprisingly many have prescribed to themselves structural adjustment and austerity programs. Some have been pressured onto them by others. For example, in Europe, Germany is influential in requiring austerity measures if countries want bailouts from Germany or the European Union. For more about the austerity measures being put in, and how some of it seems ideologically based in fact of evidence that it is not working or even making the economy worse see this sites section on the global financial crisis . IMF and World Bank The IMF and World Banks policies are very different now from their original intent, as summarized here by the John F. Henning Center for International Labor Relations: The International Monetary Fund and the World Bank were conceived by 44 nations at the Bretton Woods Conference in 1944 with the goal of creating a stable framework for post-war global economy. The IMF was originally envisioned to promote steady growth and full employment by offering unconditional loans to economies in crisis and establishing mechanisms to stabilize exchange rates and facilitate currency exchange. Much of that vision, however, was never born out. Instead, pressured by US representatives, the IMF took to offering loans based on strict conditions, later to be known as structural adjustment or austerity measures, dictated largely by the most powerful member nations. Critics charge that these policies have decimated social safety nets and worsened lax labor and environmental standards in developing countries. The World Bank (The International Bank for Reconstruction and Development) was created to fund the rebuilding of infrastructure in nations ravaged by World War Two. Its vision too, however, soon changed. In the mid 1950s, the Bank turned its attention away from Europe to the Third World, and began funding massive industrial development projects in Latin American, Asia, and Africa. Many scholars and activists contend that the Banks aggressive dealings with developing nations, which were often ruled by dictatorial regimes, exacerbated the developing worlds growing debt crisis and devastated local ecologies and indigenous communities. Both IMF and World Bank policies remain a source of heated debate. John F. Henning Center for International Labor Relations. Institute for Industrial Relations, University of California, Berkeley Although their goals are slightly different, the IMF and World Bank policies complement each other: World Bank and IMF adjustment programs differ according to the role of each institution. In general, IMF loan conditions focus on monetary and fiscal issues. They emphasize programs to address inflation and balance of payments problems, often requiring specific levels of cutbacks in total government spending. The adjustment programs of the World Bank are wider in scope, with a more long-term development focus. They highlight market liberalization and public sector reforms, seen as promoting growth through expanding exports, particularly of cash crops. Despite these differences, World Bank and IMF adjustment programs reinforce each other. One way is called cross-conditionality. This means that a government generally must first be approved by the IMF, before qualifying for an adjustment loan from the World Bank. Their agendas also overlap in the financial sector in particular. Both work to impose fiscal austerity and to eliminate subsidies for workers, for example. The market-oriented perspective of both institutions makes their policy prescriptions complementary. But economics is often driven by politics. As a result of policies by the IMF, World Bank and various powerful nations, basic human rights have been severely undermined in many countries, as also noted sharply by Global Exchange: By insisting that national leaders place the interests of international financial investors above the needs of their own citizens, the IMF and the World Bank have short circuited the accountability at the heart of self-governance, thereby corrupting the democratic process. The subordination of social needs to the concerns of financial markets has, in turn, made it more difficult for national governments to ensure that their people receive food, health care, and educationbasic human rights as defined by the Universal Declaration of Human Rights. The Banks and the Funds erosion of basic human rights and their perversion of the democratic process have made the institutions a clear and present threat to the well being of hundreds of millions of people worldwide. For decades, the IMF and World Bank have been largely controlled by the developed nations such as the USA, Germany, UK, Japan etc. (The IMF web site has a breakdown of the quotas and voting powers .) The US, for example, controls 17 of the voting power at the IMF. Until November 2010, an 85 majority was required for a decision. so the US effectively had veto power at the IMF. In addition, the World Bank is 51 funded by the U. S. Treasury . The global financial crisis from 2008 onwards has resulted in some shifts in power, such that some leading developing countries have finally managed to break some of the control at the IMF and get more seats and votes. While some say that parts of Europe have resisted giving up some share which would be appropriate, the changes also mean the US no longer has veto power that it had for decades. Journalist John Pilger also provides a political aspect to this: Under a plan devised by President Reagans Secretary to the Treasury, James Baker, indebted countries were offered World Bank and IMF servicing loans in return for the structural adjustment of their economies. This meant that the economic direction of each country would be planned, monitored and controlled in Washington. Liberal containment was replaced by laissez-faire capitalism known as the free market . John Pilger, Hidden Agendas, (The New Press, 1998), p.63 The IMF and World Banks policies have indeed been heavily criticized for many years and are seen as unhelpful and sometimes, unaccountable. as they have led to an increased dependency by the developing countries upon the richer nations, as also mentioned at the top of this page. At the same time, the different cultures are not respected when it comes to prescribing structural adjustment principles, either. In Africa, the effects of policies such as SAPs have been felt sharply. As an example of how political interests affect these institutions, Africa Action describes the policies of the IMF and World Bank, but also hints at the influences behind them too: Over the past two decades, the World Bank and International Monetary Fund (IMF) have undermined Africas health through the policies they have imposed. The dependence of poor and highly indebted African countries on World Bank and IMF loans has given these institutions leverage to control economic policy-making in these countries. The policies mandated by the World Bank and IMF have forced African governments to orient their economies towards greater integration in international markets at the expense of social services and long-term development priorities. They have reduced the role of the state and cut back government expenditure. The World Bank and IMF were important instruments of Western powers during the Cold War in both economic and political terms. They performed a political function by subordinating development objectives to geostrategic interests. They also promoted an economic agenda that sought to preserve Western dominance in the global economy. Not surprisingly, the World Bank and IMF are directed by the governments of the worlds richest countries. Combined, the Group of 7 (U. S. Britain, Canada, France, Germany, Italy and Japan) hold more than 40 of the votes on the Boards of Directors of these institutions. The U. S. alone accounts for almost 20. (The U. S. holds 16.45 of the votes at the World Bank, and over 17 of the votes at the International Monetary Fund.) But it is not just health. Basic food security has also been undermined. An example in 2002 at least made it to mainstream media attention in UK. As Ann Petifor, head of debt campaign organization, Jubilee Research noted, the IMF forced the Malawi government to sell its surplus grain in favor of foreign exchange just before a famine struck. This was explicitly so that debts could be repaid. 7 million of the total 11 million population were severely short of food. But its sic worse than that, said Petifor. Because Malawi is indebted, her economic policies are effectively determined by her creditorsrepresented in Malawi by the IMF. Malawi spent more than the budget the foreign creditors set. As a result the IMF withheld 47 million in aid. Other western donors, acting on advice from IMF staff, also withheld aid, pending IMF approval of the national budget. (Emphasis added). To add to the humiliation of the Malawian government, the IMF has also suspended the debt service relief for which she was only recently deemed eligiblebecause she is off track. That is not the end of the story unfortunately. As Petifor also mentioned, under the economic program imposed by her creditors, Malawi removed all farming and food subsidies allowing the market to determine demand and supply for food. This reduced support for farmers, leading many to go hungry as prices increased. As she also noted, the rich countries, on the other hand, do not follow their own policies Europe and the US subsidize their agriculture with billions of dollars. But the US, for example, sees this situation as exploitable. Petifor again: US Secretary for Agriculture, Dan Glickman, illustrates well the US attitude to countries suffering famine and in need of food aid: Humanitarian and national self interest both can be served by well-designed foreign assistance programs. Food aid has not only met emergency food needs, but has also been a useful market development tool. (OXFAM report: Rigged Rules and Double Standards: Trade Globalization and the Fight Against Poverty by Kevin Watkins and Penny Fowler) It is not just the US that uses aid in this way. Most rich countries do this. And it isnt just food aid, but aid in general that is often used inappropriately. The Guardian reported (August 29, 2005) how 700,000 (about 400,000) of 3 million in British aid to Malawi was mis-spent on US firms hotel and meal bills. Even notebooks and pens were flown in from Washington rather than purchased locally. See this sites section on foreign aid for more details about the issue of foreign aid and its misuse. IMF and World Bank Reform Throughout the period of structural adjustment from the 80s, various people have called for more accountability and reform of these institutions, to no avail. Following the IMF and World Bank protests in Washington, D. C on April 16, 2000, and coinciding with the Meltzer Report criticizing the IMF and World Bank, there has been more talk about IMF reforms. At first thought the reforms sound like the protests and other movements efforts are paying off. However, as Oxfam noted, some of the reform suggestions may not be the way to go and may do even more harm than good. In their own words: While some of the reform proposals now being debated are sensible, the thrust of the reform agenda is a source of concern for the following reasons: It reflects a growing disenchantment with multilateralism It threatens to replace inappropriate IMF conditions with inappropriate conditions dictated by the G7 countries It fails to address the real policy issues at the heart of the IMFs failure as a poverty reduction agency It does not address the politicization of IMF loans, especially with regard to the US Treasurys influence It does not adequately consider the democratic deficit which prevents poor countries from having an effective voice in the IMF Reforming the IMF. Oxfam International Policy Paper, April 2000On the one hand it seems appropriate to demand an end to the IMF. However, such an abrupt course of action may itself lead to a gaping hole in international financial policies without an effective alternative. And that is another topic in itself Into 2008, and the global financial crisis has been so severe that rich countries have been affected. Calls for reform have therefore increased, even from within some of these institutions themselves. These calls have included more transparency and accountability as well as specifics such as creating a more stable financial system, and cracking down on tax havens. This time, however, developing countries are demanding more voice, and have more power that in past years to try and affect this. In April, the IMF conceded just 3 of rich country votes to the developing countries, but developing countries rightly want more. Historically democracy and power have not gone well together, and as journalist John Vandaele has found, The most powerful international institutions tend to have the worst democratic credentials: the power distribution among countries is more unequal, and the transparency, and hence democratic control, is worse. If change is to be effective, these fundamental issues will need resolving. Powerful countries may try to reshape things only in so far as they can get themselves out of trouble and if they can avoid it, they will try to limit how much power they concede to others. And perhaps a sad reality of geopolitics will be that any emerging nations that become truly influential and powerful in this area will one day try to do the same. For now, however, developing countries generally have a common agenda of more voice and will therefore champion common principles of better democracy and accountability. IMF and World Bank Admit Some of Their Policies Do Not Work Recently, we have heard members of the World Bank and IMF entertain the possibility that maybe their structural adjustment policies did have some negative effects. The report doesnt really look in detail at why the poor benefit less from adjustment. Instead it speculates that they may be ill-placed to take advantage of new opportunities created by structural adjustment reforms because, as the Bretton Woods Project insinuates, the report implies that the poor have neither the skills or financial resources to benefit from high-technology jobs and cheaper imports. Now, it may not have been the intent of the report to do so, but one cant help but notice how it almost seems as though while they may admit that structural adjustment didnt benefit the poor, it is almost as though the Bank tries to subtly absolve itself by subtly blaming the poor for not benefiting from this. When structural adjustments have required cut backs in health, education and so on, then what would one expect In March 2003, the IMF itself admitted in a paper that globalization may actually increase the risk of financial crisis in the developing world. Globalization has heightened these risks since cross-country financial linkages amplify the effects of various shocks and transmit them more quickly across national borders the IMF notes and adds that, The evidence presented in this paper suggests that financial integration should be approached cautiously, with good institutions and macroeconomic frameworks viewed as important. In addition, they admit that it is hard to provide a clear road-map on how this should be achieved, and instead it should be done on a case by case basis. This would sound like a move slightly away from a one size fits all style of prescription that the IMF has been long criticized for. As mentioned further above, and as many critics have said for a long time, opening up poorer countries in an aggressive manner can leave them vulnerable to large capital volatility and outflows. Reuters. reporting on the IMF report also noted that the IMF sounded more like its critics when making this admission. In theory there may indeed be merit to various arguments supporting global integration and cooperation. But politics, corruption, geopolitics, as well as numerous other factors need to be added to economic models, which could prove very difficult. As suggested in various parts of this site, because economics is sometimes separated from politics and other major issues, theory can indeed be far from reality. Sitglitz, the former World Bank chief economist, is worth quoting a bit more to give an insight into the power that the IMF has, and why accusations of it and its policies being colonial-like are perhaps not too far off: The IMF is not particularly interested in hearing the thoughts of its client countries on such topics as development strategy or financial austerity. All too often, the Funds approach to the developing countries has had the feel of a colonial ruler. A picture can be worth a thousand words, and a single picture snapped in 1998, shown throughout the world, has engraved itself in the minds of millions, particularly those in the former colonies. The IMFs managing director, Michel Camdessus (the head of the IMF is referred to as its Managing Director ), a short, neatly dressed former French Treasury bureaucrat, who once claimed to be a Socialist, is standing with a stern fact and crossed arms over the seated and humiliated president of Indonesia. The hapless president was being forced, in effect, to turn over economic sovereignty of his country to the IMF in return for the aid his country needed. In the end, ironically, much of the money went not to help Indonesia, but to bail out the colonial powers private sector creditors. (Officially, the ceremony was the signing of a letter of agreement, an agreement effectively dictated by the IMF, though it often still keeps up the pretense that the letter of intent comes from the countrys government) Defenders of Camdessus claim the photograph was unfair, that he did not realize that it was being taken and that it was viewed out of context. But that is the pointin day-to-day interactions, away from cameras and reporters, this is precisely the stance that the IMF bureaucrats take, from the leader of the organization on down. To those in the developing countries, the picture raised a very disturbing question: Had things really changed since the official ending of colonialism a half century ago When I saw the pictures, images of other signings of agreements came to mind. I wondered how similar this scene was to those marking the opening up of Japan with Admiral Perrys gunboat diplomacy or the end of the Opium Wars or the surrender of maharajas in India. Joseph Stiglitz, Globalization and its Discontents, (Penguin Books, 2002), pp. 4041 The above passage is from Stiglitzs book, Globalization and its Discontents. In it, he highlights many, many more issues, criticisms and aspects of IMFWashington Consensus ideological fanaticism that have hindered development, and in many cases, as he points out, worsened situations. It is surprising and also quite illuminating to get the insider image of the workings of some large institutions in this way. Into mid-2005, and though not as vocal as Stiglitz, others at the IMF are also questioning the institutions strict adherence to the free market doctrine. as Bretton Woods Project reveals. One of the authors of a paper from the IMF concedes the failure of IFI policies for the poorest countries saying that Much of sub-Saharan Africa has been under IMF and World Bank programmes during the last three decades, and while a modicum of macroeconomic stability has been achieved, progress has been spotty at best. Another working paper from the IMF suggests that trade liberalization has crippled some governments of poorer countries, and that prospects for further trade liberalization in poor countries may be troubling. PSRPs replace SAPs but still SAP the poor The IMF in 1999 replaced Structural Adjustments with Poverty Reduction Growth Facility (PRGP) and Policy Framework Papers with Poverty Reduction Strategy Papers (PSRP) as the new preconditions for loan and debt relief. However, the effect is still the same as the preceding disastrous structural adjustment policies, as the World Development Movement reported. Many civil society organizations are increasing their critique of the PSRPs. The PRSP process is simply delivering repackaged structural adjustment programmes (SAPs). It is not delivering poverty-focused development plans and it has failed to involve civil society and parliamentarians in economic policy discussions. As Jubilee Research (formerly Jubilee 2000, the debt relief campaign organization) adds: Joint World BankIMF papers (39) on the PRSP stress poverty reduction and that the paper must be country-driven with the broad participation of civil society. But the IMF in its own papers stresses that this is in addition to everything that was required in the past none of the old Washington consensus policies have been removed. In a paper for a meeting of African finance ministers, 18-19 January 2000, to explain the new PRGF, (40) the IMF stresses that it will demand of all countries a more rapid privatisation process and a faster pace of trade liberalization the conditions criticized by Joseph Stiglitz when he was chief economist of the World Bank. James Wolfensohn, president of the World Bank, commented that it is also clear to all of us that ownership is essential. Countries must be in the drivers seat. The theory is fine, but the practice distorts the meaning of these words. Countries are in the driving seat only as the chauffeur of the Washington Consensus limousine. And as Angela Woods and Matthew Lockwood comment, all too often ownership relates to persuading the public that reforms are necessary and good in order to minimize political opposition to them . The implication is that governments wishing to take an alternative economic approach must expect to forgo aid and debt relief. But Wood and Lockwood note that not only does the Bank define a good policy environment very narrowly, the consensus on what defines good policies is subject to change. What may have been regarded as a good policy yesterday may not be today. It is impossible to ignore the sweeping critique, by the second most important man in the World Bank Joseph Stiglitz, of policies still being imposed on poor countries as a condition of debt cancellation and aid. And it must be remembered that these are being imposed in the names of good governance. sound policies and poverty reduction . Stiglitz notes that had the US followed IMF policy it would have not achieved its remarkable expansion. Additionally, as this book reports (see pages 37-38 of the PDF online version), A senior World Bank official described the PRSP-PRGF as a compulsory programme, so that those with the money can tell those without the money what they need in order to get the money. It would be worth additionally noting the cruel irony that nations that are those with the money today have largely accumulated it through plunder via imperialism and colonialism upon those very nations who today are without the money. Prescribing how to get the money, in that context, is dubious indeed. For additional information and critique, you can see the following links as well: The Asian Development Bank Like the IMF and World Bank, the Asian Development Bank (ADB) has also fallen under much criticism for its policies, which also require structural adjustments for loans. Through its policies it encourages export-driven, capital and resource-intensive development, just like the other international financial institutions. The largest financing and influence of the bank comes from Japan and the United States. The escalating dependence of developing countries in the Asia region on debt-financed development has a number of negative consequences. These include: the neglect of domestic savings as a source of development finance cuts in government expenditure for basic social services and basic infrastructure in order to meet debt servicing requirements an escalation of export-oriented resource extraction to generate hard currency receipts for debt servicing a reorientation of agricultural production from meeting local needs to production for export in highly skewed regional and global markets increased dependence on imported, capital intensive technologies as a consequence of tied procurement and project design processes led by foreign consulting companies increased dependence on and influence of international financial institutions such as the ADB and the World Bank, particularly through the imposition of debt-induced structural adjustment programs and policy based lending. Also, as with the IMF and World bank, and mentioned in the above link, governments are using the rubric of poverty reduction to channel taxpayer funds to their private sector companies via the ADB. This is occurring with little or no pubic scrutiny although government representatives will, if necessary, appeal to commercial self-interest to justify continued contributions to the ADB and other multilateral development banks. As with the IMF for example, loans by the IMF are guaranteed by the creditor country. In essence then, tax payers from the lending countries will bail out the IMF and ADB if there are problems in their policies. (For more details, statistics etc. the above link is a good starting place.) The ADB has mentioned its desires to promote good governance. However, Aziz Choudry is highly critical in terms of whom this governance would actually be good for: It has nothing to do with democratization, humanitarianism or support for peoples rights. It is a euphemism for a limited state designed to service the market and undermine popular mandates. The term is explicitly linked to the kinds of structural adjustment measures promoted by the ADBmeasures for which there is little popular support and which are rapidly increasing economic inequalities. Structural adjustment policies have therefore had far-reaching consequences around the world. Yet, this is just one of the mechanisms whereby inequality and poverty has been structured into laws and institutions on a global scale. Where nextSystem Integrations: SAP. Integrated Fulfillment for SAP Our outsourced EDI Service integrates directly into your companys SAP application, creating a universal, reusable connection to your valued trading partners. Our solution enables suppliers using SAP to exchange sales orders, advance ship notices, invoices, warehouse shipments and other required documents with trading partners all over the globe. Also check out our pre-built solution for SAP Business One . Industry-leading functionality, seamless integration We have extensive expertise in SAP integration, and a deep understanding of iDoc segments and file formats. SPS Commerces enterprise cloud EDI service for SAP can be integrated to your SAP system via the SPS Commerce Universal Network certified iDoc, as a Retail Standard iDoc solution or as a custom solution based on your unique fulfillment requirements. One connection, endless opportunities SPS Integrated Fulfillment for SAP will take your business to the next level, allowing you to cut costs and increase efficiency. With our enterprise cloud EDI service, you can: Integrate to the SPS platform once and enable rapid onboarding of future trading partners without additional mapping. Use a standardized iDoc per transaction type to normalize data integration using native SAP tools without additional software. Take advantage of SPSs extensive SAP partner community to support your integration requirements. Ensure reliability with proven maps used by thousands of suppliers daily. Deploy new customers faster with a system already connected to more than 2,000 retailers, 3PLs, factors and manufacturers. Reduce initial and ongoing costs with cloud EDI solution. SPS Case Study: Callaway Callaway Golf Company is synonymous with high-performance golf equipment around the world. The company has accelerated its growth through several initiatives in recent years, including bringing several components of its apparel product line in-house. In 2009, Callaway sought a new EDI partner that would work collaboratively with them to support the increasing global demand for Callaways products. DOWNLOAD CASE STUDYFujitsu Technology and Service Vision Introducing the Fujitsu Technology and Service Vision Fujitsu Technology and Service Vision sets out our vision and provides insights to leaders of business and the public sector about how they can use Information and Communication Technology (ICT) to create innovation and build a different future. The theme of this year is Human Centric Innovation: Driving Digital Transformation. Human Centric Innovation is Fujitsus unique approach to creating business and social innovation by empowering people. We set out the business agenda to leverage digital transformation, and how our approach can help organizations achieve it. The Key to Digital Transformation Discover how you can drive innovation and digital transformation President Tanakas thoughts on digital and Fujitsus human centric approach How are digital technologies impacting business and society